{"id":592,"date":"2011-01-20T17:44:01","date_gmt":"2011-01-20T15:44:01","guid":{"rendered":"http:\/\/quentinrpg.pl\/?page_id=592"},"modified":"2018-07-26T01:49:16","modified_gmt":"2018-07-25T23:49:16","slug":"sonata-ksiezycowa","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/?page_id=592","title":{"rendered":"Sonata ksi\u0119\u017cycowa"},"content":{"rendered":"

„Sonata ksi\u0119\u017cycowa”<\/a><\/h3>\n

Marcin Cybulski<\/em><\/p>\n

Finalista<\/p>\n

\n

\n
\nSpoiler\n<\/div>\n
\n<\/p>\n

Komentarze<\/h2>\n

Marcin Blacha<\/h4>\n

Jeden z najlepszych scenariuszy tegorocznego Quentina. Tr\u0105ci dekadencj\u0105 w stylu przyg\u00f3d do Warhammera publikowanych w pismach o RPG w okresie schy\u0142kowym poprzedniej edycji tego systemu. Na dodatek jest kalk\u0105 „Ksi\u0119\u017cniczki na Marsie”, do czego autor zreszt\u0105 si\u0119 przyznaje. Czy to wady, czy zalety ? mo\u017cna dyskutowa\u0107. Mnie osobi\u015bcie cechy te nie przeszkadzaj\u0105, a swada z jak\u0105 napisano tekst i autoironia Autora pomagaj\u0105 pogodzi\u0107 si\u0119 z faktem, \u017ce scenariusz nie jest tworem ca\u0142kowicie oryginalnym i zgodnym z kanoniczn\u0105 wersj\u0105 systemu. Przygoda zapewne spodoba si\u0119 starym koniom, kt\u00f3rzy z niejednego pieca chleb jedli i s\u0105 ju\u017c nieco zblazowani. A poniewa\u017c ja jestem starym zblazowanym koniem, przeczyta\u0142em z przyjemno\u015bci\u0105 i z ch\u0119ci\u0105 zagram lub poprowadz\u0119 przy najbli\u017cszej okazji.<\/p>\n

Piotr Brewczy\u0144ski<\/h4>\n

…<\/p>\n

Wojciech Doraczy\u0144ski<\/h4>\n

Oto kolejna przygoda z kt\u00f3r\u0105 mam problem. Niby wszystko jest na swoim miejscu, ale chwali\u0107 nie ma za co.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie najwi\u0119kszym atutem tej przygody jest rozbudowany setting. Do\u015b\u0107 egzotyczny – i przez to ciekawy – przyznaj\u0119, niemniej ma jedn\u0105 zasadnicz\u0105 wad\u0119: gryzie mi si\u0119 z estetyk\u0105 i za\u0142o\u017ceniami Warhammera! Podr\u00f3\u017c na ksi\u0119\u017cyc w armatniej kuli kojarzy si\u0119 bardziej ze steampunkiem, albo innymi realiami wzorowanym na XIX-wiecznej Europie. Gdyby autor nie wrzuci\u0142 swoich pomys\u0142\u00f3w do m\u0142otka, tylko stworzy\u0142 setting oparty na kt\u00f3rej\u015b z wymienionych przez siebie ksi\u0105\u017cek, to zyska\u0142by m\u0105 przychylno\u015b\u0107.<\/p>\n

Wiem, \u017ce m\u0142otek w Polsce by\u0142 masowo przerabiany na wiele dziwnych rzeczy (sam to robi\u0142em) i przez d\u0142ugi czas by\u0142 systemem-workiem, w kt\u00f3rym da\u0142o si\u0119 poprowadzi\u0107 wszystko. Ale to by\u0142o dziesi\u0119\u0107 lat temu! W sytuacji gdy na rynku by\u0142y tylko trzy podr\u0119czniki po polsku, a system z Zachodu m\u00f3g\u0142 sobie sprowadzi\u0107 tylko kto\u015b kto mia\u0142 wujka w Stanach. Dzi\u015b jest inaczej – je\u015bli chc\u0119 sobie pogra\u0107 w steampunka to mog\u0119 si\u0119gn\u0105\u0107 po przystosowany do tego system. Albo wzi\u0105\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 i pogra\u0107 w jej realiach, opieraj\u0105c si\u0119 na jakiej\u015b mechanice z sieci. Warhammer niech raczej w ko\u0144cu stanie si\u0119 Warhammerem.<\/p>\n

Nie przem\u00f3wi\u0142a te\u017c do mnie fabu\u0142a scenariusza. Niby mamy tu walk\u0119, spiski pa\u0142acowe, bunt niewolnik\u00f3w, ale… brakuje jej ikry. Nie ma w niej nic co by mnie poruszy\u0142o, ot, taki typowy zestaw w\u0105tk\u00f3w przygodowych, ciekawych tylko dlatego, \u017ce wrzuconych do niecodziennego settingu. No dobrze – zgodz\u0119 si\u0119, \u017ce wydarzenia w\u015br\u00f3d thark\u00f3w s\u0105 interesuj\u0105ce. Ale od uwolnienia ksi\u0119\u017cniczki jest coraz gorzej (a pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 ca\u0142ego tekstu tak\u017ce mnie nie zaciekawi\u0142a). Scenariusz ma ewidentne niedor\u00f3bki. W Mauzoleum szern\u00f3w BG mog\u0105 si\u0119 kilka godzin „b\u0142\u0105ka\u0107”, ale co w trakcie tego b\u0142\u0105kania si\u0119 wydarzy nie wiadomo (przyda\u0142by si\u0119 albo plan albo opis kilku emocjonuj\u0105cych wydarze\u0144). Podobnie jest z buntem niewolnik\u00f3w – nie ma \u017cadnych bli\u017cszych danych jak ten bunt ma wygl\u0105da\u0107. Rozumiem, \u017ce plan maj\u0105 wymy\u015bli\u0107 gracze, ale \u017ceby to zrobi\u0107 musz\u0105 mie\u0107 sporo dok\u0142adnych informacji na temat miejsca swojego uwi\u0119zienia, wsp\u00f3\u0142towarzyszy, wart nadzorczy\u0144 itp. Jednym s\u0142owem prowadz\u0105cy ma tu sobie sam wszystko powymy\u015bla\u0107. Albo: opisuj\u0105c wydarzenia w Helium autor zaproponowa\u0142 co prawda alternatywne rozwi\u0105zanie tego w\u0105tku w postaci puczu wojskowego, niestety niewiele na ten napisa\u0142. Mo\u017ce warto by\u0142o doda\u0107 tutaj par\u0119 rzeczy. Jaki przebieg b\u0119dzie mia\u0142 ten przewr\u00f3t? Czy si\u0142y Zodangi b\u0119d\u0105 stanowi\u0142y powa\u017cny problem? A jest to w\u0105tek w kt\u00f3rym dru\u017cyna mog\u0142aby si\u0119 wykaza\u0107. Gdy\u017c intygi w pa\u0142acu przebiegaj\u0105 g\u0142\u00f3wnie mi\u0119dzy BNami, dla graczy nie ma tu za du\u017co miejsca. Nie jest to jeszcze zarzut „BG s\u0105 tylko widzami”, niemniej jednak autor za bardzo skupia si\u0119 na opisywaniu relacji mi\u0119dzy swoimi bohaterami. W og\u00f3le w tym wzgl\u0119dzie tekst jest ciekawy, kiedy jednak dochodzi do sytuacji w kt\u00f3rych gracze mogli by si\u0119 g\u0142\u0119biej zaanga\u017cowa\u0107 w fabu\u0142\u0119 nagle autorowi ko\u0144cz\u0105 si\u0119 pomys\u0142y. Dlatego chyba przedstawione wydarzenia mi si\u0119 nie spodoba\u0142y.<\/p>\n

Jest w tym tek\u015bcie par\u0119 ciekawych pomys\u0142\u00f3w: jak np. okalecznie soraka, wynalazki (miecz ci\u0119ciwowy i stukawka), czy mechanika oddaj\u0105ca zmniejszone ci\u0105\u017cenie. Ale to o wiele za ma\u0142o, aby ten scenariusz wybi\u0142 si\u0119 ponad zupe\u0142nie przeci\u0119tny poziom.<\/p>\n

Artur Ganszyniec<\/h4>\n

Uwielbiam gra\u0107 i prowadzi\u0107 takie przygody do Warhammera. Ciekawe, niepowtarzalne, legendarne, nie b\u00f3jmy si\u0119 tego s\u0142owa – epickie. Nie przeszkadzaj\u0105 mi zapo\u017cyczenia. W tak eklektycznym \u015bwiecie, w kt\u00f3rym praktycznie ka\u017cdy element do czego\u015b nawi\u0105zuje, dobre cytaty tylko zwi\u0119kszaj\u0105 frajd\u0119 z rozgrywki. Paradoksalnie, powoduj\u0105, \u017ce nawet tak specyficzna kampania wpasowuje si\u0119 w realia \u015bwiata.<\/p>\n

Zw\u0142aszcza je\u015bli jest dobrze przemy\u015blana, daje solidne wsparcie prowadz\u0105cemu, zostawia pole do popisu graczom i MG a nowe elementy \u015bwiata wspiera dobrze opracowanymi rozszerzeniami zasad. A do tego daje tyle frajdy.<\/p>\n

Zalety: <\/strong>Bardzo ciekawy, epicki scenariusz, dobrze przygotowany, mechanicznie dopracowany. Du\u017co pomocy dla prowadz\u0105cego, trafne wskaz\u00f3wki, przewidziane posuni\u0119cia graczy, miejsce na improwizacj\u0119 (z obu stron).<\/p>\n

Wady:<\/strong> Kampania mo\u017ce wyda\u0107 si\u0119 zbyt specyficzna dla niekt\u00f3rych dru\u017cyn. Ale wydaje mi si\u0119, \u017ce autor daje wiele wskaz\u00f3wek, jak przeku\u0107 to na unikalno\u015b\u0107 i epicko\u015b\u0107.<\/p>\n

Jednym zdaniem:<\/strong> Najbardziej wystrza\u0142owa kampania do Warhammera ostatnich czas\u00f3w \ud83d\ude42<\/p>\n

Magdalena Madej<\/h4>\n

Scenariusze takie jak Sonata<\/strong> zwykle okre\u015blam mianem hochsztaplerstwa. Gracze zbieraj\u0105 si\u0119, aby zagra\u0107 w mrocznego i deszczowego Warhammera, a Mistrz Gry przenosi ich w \u015bwiat kosmicznej podr\u00f3\u017cy. Dru\u017cyna mia\u0142a nadzieje zagra\u0107 szczuro\u0142apami, \u0142owcami czarownic, najemnikami lub innymi typami spod ciemnej gwiazdy, walczy\u0107 ze skavenami i patrze\u0107, jak od spaczenia wyrasta im trzecia r\u0119ka, a tu czeka ich starcie z tajemniczymi cywilizacjami ksi\u0119\u017cyca.<\/p>\n

Pomys\u0142 na tyle chybiony, i\u017c powinien by\u0107 zaplanowany dla dostosowanej do scenariusza dru\u017cyny, sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z poszukuj\u0105cych wiedzy mag\u00f3w i naukowc\u00f3w, a nie przypadkowej grupy zabijak\u00f3w. Przygod\u0119 rozpoczyna zupe\u0142nie zb\u0119dna i zdecydowanie za d\u0142uga sekwencja o obleganej przez armi\u0119 chaosu wiosce. W trakcie ucieczki przed wyznawcami pradawnych bog\u00f3w gracze s\u0105 \u015bwiadkami sceny okrucie\u0144stwa, kt\u00f3ra idealnie pasuje do konwencji, Warhammera, natomiast zupe\u0142nie nie wsp\u00f3\u0142gra z obran\u0105 tematyk\u0105 kosmicznych woja\u017cy. Tekst Sonaty<\/strong> sprawia wra\u017cenie jakby autor nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 zdecydowa\u0107, czy chce stworzy\u0107 opowie\u015b\u0107 o zaka\u017conym chaosem \u015bwiecie czy o awanturniczych dziejach poszukiwaczy przyg\u00f3d.<\/p>\n

Ma\u0142y krok dla Mistrza Gry, wielki krok dla \u0142otrzyka z Delberza. Postawiwszy stop\u0119 na czerwonym globie ksi\u0119\u017cyca, bohaterowie zostaj\u0105 wrzuceni w zupe\u0142nie nowe i nieznane im \u015brodowisko. Dru\u017cyna staje pomi\u0119dzy dwiema rywalizuj\u0105cymi ze sob\u0105 rasami, odkrywa mroczne tajemnice zacienionej strony luny i wpl\u0105tuje si\u0119 w polityczne rozgrywki kr\u00f3lewskiego dworu. Atrakcji i ciekawostek nie brakuje, szkoda jedynie, i\u017c ponownie to nie gracze s\u0105 najwa\u017cniejsi, ale perypetie ksi\u0119\u017cycowych ksi\u0119\u017cniczek (oburzaj\u0105ce, i\u017c \u017caden z postaci nie wpl\u0105tuje si\u0119 w p\u0142omienny romans z nast\u0119pczyni\u0105 tronu), heroiczne po\u015bwi\u0119cenie ostatniego przedstawiciela pradawnej rasy (czemu to nie jeden z graj\u0105cych ponosi t\u0119 ofiar\u0119 lub przynajmniej ma w tym sw\u00f3j znacz\u0105cy udzia\u0142) i skomplikowane intrygi suk (o kt\u00f3rych oczywi\u015bcie dru\u017cyna ma ma\u0142e szanse si\u0119 czegokolwiek dowiedzie\u0107).<\/p>\n

Tomasz Z. Majkowski<\/h4>\n

Tkwi mi „Sonata Ksi\u0119\u017cycowa” cierniem w boku, g\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce czyta\u0142em t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 (a nawet obydwie ksi\u0105\u017cki, cho\u0107 jedn\u0105 z nich tak dawno, \u017ce szcz\u0119\u015bliwie prawie nie pami\u0119tam). Tkwi mi cierniem w boku, poniewa\u017c nie lubi\u0119 przyg\u00f3d o porwaniach w kosmos prawie tak jak wci\u0105gaj\u0105cych bohater\u00f3w fantasy do wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci. Poniewa\u017c siadaj\u0105c do „Warhammera” chcia\u0142bym dosta\u0107 „Warhammera” a nie fabu\u0142\u0119, kt\u00f3ra lepiej sprawdzi\u0142aby si\u0119 w dowolnych realiach steampunkowych. A nawet, gdyby ju\u017c trzeba by\u0142o w „Wahammerze” pofrun\u0105\u0107 na ksi\u0119\u017cyc, wola\u0142bym rzetelnie przygotowan\u0105 ekspedycj\u0119 lunarn\u0105, by\u0107 mo\u017ce podprawion\u0105 jak\u0105\u015b intryg\u0105 towarzysz\u0105c\u0105 okoliczno\u015bciom wystrzelenia.<\/p>\n

Nie podobna jednak czyni\u0107 z tego zarzutu i kwesti\u0119 otwarcia przygody przedstawiam raczej w tonacji jeremiady, ni\u017c filipiki. Prawdziwe mielizny i s\u0142abo\u015bci „Sonaty” (sk\u0105din\u0105d, \u0142adny tytu\u0142, lubi\u0119 nawi\u0105zania w tytu\u0142ach) kryj\u0105 si\u0119 bowiem gdzie indziej.<\/p>\n

Pierwsz\u0105 i najwa\u017cniejsz\u0105 z nich jest zdrada gatunku. Oczywi\u015bcie, autor na wst\u0119pie przyznaje si\u0119, i\u017c czerpa\u0107 b\u0119dzie z Burroughsa i \u017bu\u0142awskiego, tu jednak wydaje mi si\u0119 to nie na miejscu. Zasad\u0105 wiktoria\u0144skiej opowie\u015bci o podr\u00f3\u017cach mi\u0119dzyplanetarnych jest prezentowanie (mniej lub bardziej) oryginalnych spo\u0142eczno\u015bci, egzotycznych zwyczaj\u00f3w i nieziemskich nastroj\u00f3w zdumionemu czytelnikowi. Tu moje zdumienie ograniczy\u0142o si\u0119 niestety wy\u0142\u0105cznie do „jak mo\u017cna nawet nazw nie pozmienia\u0107?” – maj\u0105c do wyboru puszczenie wodz\u00f3w fantazji i wykreowanie lunarnego porz\u0105dku rzeczy w i\u015bcie warahmmerowych barwach oraz kompilacj\u0119 znanych sk\u0105din\u0105d motyw\u00f3w scenariusz stawia na to drugie. Wystrzeleni na ksi\u0119\u017cyc bohaterowie trafiaj\u0105 wprost na karty Ksi\u0119\u017cniczki Marsa, w\u0119druj\u0105c po nich scena po scenie, pocz\u0105wszy od zdumienia thark\u00f3w wielometrowymi skokami przybysz\u00f3w, sko\u0144czywszy na pochwyceniu ksi\u0119\u017cniczki Helium, kt\u00f3ra wyruszy\u0142a na naukow\u0105 wypraw\u0119. Potem zaliczaj\u0105 pobyt u elf\u00f3w, ustylizowanych (przynajmniej w obr\u0119bie tytulatury) na Lorien Je\u015bkowa, by wreszcie gania\u0107 si\u0119 z szernami \u017bu\u0142awskiego w przepastnych ruinach. Nawi\u0105zania do literatury s\u0105, oczywi\u015bcie, zasad\u0105 „Warhammera”, jednak w\u00f3wczas, gdy pozostaj\u0105 okiem puszczonym do czytelnika – a nie zast\u0119puj\u0105 spore porcje akcji.<\/p>\n

Oryginalna cz\u0119\u015b\u0107 fabu\u0142y r\u00f3wnie\u017c nie wywo\u0142a\u0142a mojego zachwytu. Pa\u0142acowe intrygi s\u0105 wprawdzie poprawne, z powodzeniem jednak mog\u0142yby toczy\u0107 si\u0119 w dowolnym innym miejscu dowolnego innego systemu – by w nich uczestniczy\u0107 gracze jako \u017cywo nie musz\u0105 wyprawia\u0107 si\u0119 na ksi\u0119\u017cyc. Gdzie si\u0119 podzia\u0142a egzotyka i niezwyk\u0142e obyczaje? Tak, autorzy wiktoria\u0144skiej prozy r\u00f3wnie\u017c przenosili na swoje ksi\u0119\u017cyce i marsy schematy znane sk\u0105din\u0105d – ale przynajmniej bohaterowie, kt\u00f3rzy si\u0119 w nie pakowali, nie mogliby wzi\u0105\u0107 w nich udzia\u0142u w innych okoliczno\u015bciach. Na pochwa\u0142\u0119 zas\u0142uguje tylko w\u0105tek zwierz\u0105tka, emituj\u0105cego telepatyczn\u0105 fal\u0119 b\u00f3lu. O tak\u0105 w\u0142a\u015bnie egzotyk\u0119 mi chodzi.<\/p>\n

Ko\u0144c\u00f3wka u szern\u00f3w sprawia wra\u017cenie dopisanej na chybcika. Nie, nie sugeruj\u0119, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o, jednak zdawkowe opisy i zdecydowanie oszcz\u0119dniej zaprezentowane elementy fabu\u0142y wywo\u0142uj\u0105 wra\u017cenie po\u015bpiechu. Rzecz sprowadza si\u0119 tu w zasadzie do uwi\u0119zienia i ucieczki, co po raz kolejny wywo\u0142uje u mnie bunt: szernowie, ze swoimi mo\u017cliwo\u015bciami wp\u0142ywania na umys\u0142y i niezwyk\u0142\u0105 obco\u015bci\u0105 zas\u0142uguj\u0105 na co\u015b wi\u0119cej, ni\u017c pogo\u0144 po fabryce klimatu (sk\u0105din\u0105d, zn\u00f3w wywo\u0142uj\u0105cej echo „Ksi\u0119\u017cniczki Marsa”). Po c\u00f3\u017c wi\u0119c ich u\u017cywa\u0107, by zaraz zmarnowa\u0107?<\/p>\n

Tkwi mi zatem „Sonata” cierniem w boku, bo wcale, ale to wcale mi si\u0119 nie podoba. I c\u00f3\u017c, \u017ce napisana jest komunikatywnym stylem, momentami wr\u0119cz zadzierzy\u015bcie, i \u017ce znajdzie si\u0119 w niej kilka fajnych pomys\u0142\u00f3w? Gin\u0105, przygniecione imitacj\u0105 oraz sztamp\u0105, grzebi\u0105c potencja\u0142, jaki posiada lunarna eskapada.<\/p>\n

Krystyna Nahlik<\/h4>\n

Czytanie pierwszej cz\u0119\u015bci tej minikampanii sprawi\u0142o mi zdecydowanie najwi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015b\u0107 ze wszystkich tekst\u00f3w tegorocznej edycji. Zar\u00f3wno elementy powa\u017cne, takie jak najfajniejsi rycerze Chaosu, o jakich czyta\u0142am, jak i humorystyczne, czyli ca\u0142a historia Tomasa Edinosa s\u0105 wy\u015bmienite. Osada pod wie\u017c\u0105 Canon jest jedyna w swoim rodzaju a niespodzianka, kt\u00f3ra czeka na graczy tak smakowita, ze nie powinni odczu\u0107 frustracji kiedy dowiedz\u0105 si\u0119, w jak pomys\u0142owy spos\u00f3b zostali wystrychni\u0119ci na dudka. Tu odnios\u0119 si\u0119 do podnoszonego przez innych zarzutu o niedotrzymaniu obietnicy danej graczom – wed\u0142ug mnie ksi\u0119\u017cycowa cze\u015b\u0107 przygody, osadzona w ko\u0144cu w tym samym uniwersum i cz\u0119\u015bciowo odpowiadaj\u0105ca jego konwencjom jest zupe\u0142nie na miejscu, szczeg\u00f3lnie, \u017ce pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 powinna ich przygotowa\u0107 na cos dziwnego i niezwyk\u0142ego. Nie ka\u017cda przygoda do Warhammera musi by\u0107 mroczna i deszczowa.<\/p>\n

Moje noty dla tej cz\u0119\u015bci scenariusza by\u0142yby jednak du\u017co wy\u017csze, gdyby nie fakt, ze po lekturze przeczyta\u0142am jednak „Ksi\u0119\u017cniczk\u0119 Marsa” i przekona\u0142am si\u0119, ze ksi\u0119\u017cycowe rozdzia\u0142y s\u0105 nieomal jej dos\u0142owna adaptacj\u0105 na warhammerowe realia, nawet imiona bohater\u00f3w pozostaj\u0105 niezmienione. Mimo, ze autor si\u0119 do inspiracji uczciwie przyznaje, najwi\u0119ksz\u0105 zalet\u0105 „Sonaty ksi\u0119\u017cycowej” by\u0142a dla mnie przy pierwszej lekturze nowatorska \u015bwie\u017co\u015b\u0107 i cho\u0107 autor wpasowa\u0142 powie\u015b\u0107 Burroughsa do \u015bwiata WFRP w ciekawy i wiarygodny spos\u00f3b, aura oryginalno\u015bci opad\u0142a z niego do\u015b\u0107 gwa\u0142townie. Gdyby rozdzia\u0142 po\u015bwi\u0119cony intrygom w Helium, b\u0119d\u0105cy najbardziej autorskim wk\u0142adem w ksi\u0119\u017cycowy \u015bwiat, zosta\u0142 rozbudowany, tak by gracze mogli pozna\u0107 porz\u0105dnie smak pa\u0142acowych podchod\u00f3w, moje noty za oryginalno\u015b\u0107 zapewne by si\u0119 podnios\u0142y. Niestety akcja jest zbyt kr\u00f3tka i szybka, cho\u0107 bohaterowie niezale\u017cni w ni\u0105 zamieszani ciekawi i wiarygodni. Z kolei zako\u0144czenie, cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c wzorowane na „Ksi\u0119\u017cniczce Marsa” uj\u0119\u0142o mnie swoim rozmachem. Wydaje mi si\u0119 tylko, ze na taki rozmach nale\u017ca\u0142oby bohater\u00f3w wcze\u015bniej lepiej przygotowa\u0107, a nag\u0142e wahania energii Chaosu nie powinny pozosta\u0107 bez konsekwencji r\u00f3wnie\u017c i w Starym \u015awiecie. Podsumowuj\u0105c, mimo rozczarowania ilo\u015bci\u0105 zapo\u017cycze\u0144 wci\u0105\u017c doceniam t\u0119 kampani\u0119 za poczucie humoru, plastyczny j\u0119zyk, dopracowanie mechaniki srebrnego globu oraz genialny rozdzia\u0142 pierwszy. Szkoda tylko, ze autor nie zawierzy\u0142 bardziej swojej w\u0142asnej wyobra\u017ani, kt\u00f3rej wed\u0142ug mnie nie musi si\u0119 wstydzi\u0107. Czekam na jego kolejne prace z zainteresowaniem.<\/p>\n

Dozwolony od: <\/strong>lat 15
\nAkcja:<\/strong> 3
\nEmocje:<\/strong> 2
\nHumor:<\/strong> 3
\nPomys\u0142y: <\/strong>2 (cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza, sorak)
\nCiekawostki:<\/strong>Je\u015bli kto\u015b nie wierzy\u0142, ze ryba Babel mo\u017ce pasowa\u0107 do WFRP, mo\u017ce si\u0119 zdziwi\u0107.
\nWpadki:<\/strong> Opcja urwania kampanii po pierwszym rozdziale jest nieco kuriozalna.<\/p>\n

Skala 0\/4<\/p>\n

Maciej Reputakowski<\/h4>\n

Przede wszystkim, podobnie jak w przypadku innych os\u00f3b „zapo\u017cyczaj\u0105cych”, uk\u0142on w stron\u0119 autora za podanie \u017ar\u00f3de\u0142 inspiracji. Wybranie klasyk\u00f3w jako podstawy pomys\u0142u to odwa\u017cny krok, trzeba jeszcze podo\u0142a\u0107 wyzwaniu.<\/p>\n

Z tym jest r\u00f3\u017cnie. Zaczyna si\u0119 bardzo nier\u00f3wno. Z jednej strony dobry zabieg z szybkim wrzuceniem w akcj\u0119, z drugiej brutalne morderstwo dziecka. Chwyt totalnie przesadzony, na granicy gwa\u0142tu na graczach (mowa o tych wra\u017cliwych), ca\u0142kowicie zb\u0119dny w tym scenariuszu. Nie za dobrze jest r\u00f3wnie\u017c z motywacjami dla postaci. Je\u015bli b\u0119dzie to cz\u0119\u015b\u0107 wi\u0119kszego cyklu, wypada\u0142oby zrobi\u0107 jakie\u015b wprowadzenie, chocia\u017cby w retrospekcji lub poprzez informacje na karcie postaci. Je\u015bli za\u015b traktowa\u0107 „Sonat\u0119” jako jednostrza\u0142, dlaczego nie uczyni\u0107 z graczy odkrywc\u00f3w? Wtedy naprawd\u0119 mieliby pow\u00f3d, aby poznawa\u0107 tajemnic\u0119 Wie\u017cy Canon.<\/p>\n

Wie\u017ca (wielgachne brawa za mapk\u0119!), wynalazki i drobne zmiany w mechanice pokazuj\u0105, i\u017c autor dobrze wyczuwa steampunkowy klimat techniki w Warhammerze i potrafi ten potencja\u0142 wykorzysta\u0107. Sekwencja startu, je\u015bli pomin\u0105\u0107 do\u015b\u0107 pretekstowy spos\u00f3b dostania si\u0119 do wyrzutni, to jedna z najlepszych scen ten edycji Quentina. Wst\u0119p rozgrywa si\u0119 co prawda w zbyt wysokim tempie, a gracze za szybko zdobywaj\u0105 niezb\u0119dne informacje, lecz takie podej\u015bcie wynika zapewne z lekkiego, przebijaj\u0105cego w narracji stylu autora.<\/p>\n

W „Sonacie” pada jeden mocny strza\u0142, kt\u00f3ry przenosi dru\u017cyn\u0119 w inny wymiar przyg\u00f3d. To prawdziwe hitchcockowskie trz\u0119sienie ziemi, po kt\u00f3rym niestety nast\u0119puje cisza morska. O ile pierwszy epizod spotkania z obc\u0105 ras\u0105 jest jeszcze ciekawy i wpisuje si\u0119 w konwencj\u0119 wypraw badawczych, o tyle dwie kolejne cz\u0119\u015bci zupe\u0142nie nie pasuj\u0105 do tego typu opowie\u015bci. Szczeg\u00f3lnie epizod dworski, intrygi i brak romansu jednego z graczy z ksi\u0119\u017cniczk\u0105 (przecie\u017c te\u017c jest odkrywc\u0105!), mocno rozczarowuj\u0105. To jeszcze mo\u017cna by wybaczy\u0107, ale fakt, i\u017c wszystkie kluczowe sceny rozgrywaj\u0105 NPCe, a gracze nie mog\u0105 nawet zdemaskowa\u0107 Klofoeli czy samodzielnie odgadn\u0105\u0107, jak przezy\u0107 w cz\u0119\u015bci trzeciej, wo\u0142a o pomst\u0119 do Morrslieba.<\/p>\n

Do tego dochodzi jeszcze do\u015b\u0107 dziwne za\u0142o\u017cenie, i\u017c gracze zabij\u0105 kogo\u015b niewinnego dla przeprowadzenia rytua\u0142u. Na jakiej zasadzie jest to mo\u017cliwe, skoro wcze\u015bniej ratowali ksi\u0119\u017cniczk\u0119 i jej lud? W tym miejscu zdecydowanie zabrak\u0142o \u017celaznej logiki.<\/p>\n

Malutka wada nr 1: Po wyl\u0105dowaniu na Mannsliebie zb\u0119dne i niew\u0142a\u015bciwe – przy tak zabawnym scenariuszu – s\u0105 sugestie, \u017ce jeden z graczy mo\u017ce zgin\u0105\u0107. Skoro ju\u017c gra si\u0119 w przygod\u0119 eksperymentaln\u0105, taka mo\u017cliwo\u015b\u0107 nie powinna wchodzi\u0107 w rachub\u0119. W ko\u0144cu gracz powinien m\u00f3c si\u0119 bawi\u0107 pomys\u0142em do samego ko\u0144ca.<\/p>\n

Malutka wada nr 2: Gracze nie potrzebuj\u0105 wizji w ko\u0144cowych scenach. To wszystko mog\u0105 po prostu widzie\u0107, odlatuj\u0105c. Takie rozwi\u0105zanie podnios\u0142oby jeszcze widowiskowo\u015b\u0107 ostatniej sekwencji, kt\u00f3ra ma potencja\u0142 na mocne zako\u0144czenie.<\/p>\n

Jednak\u017ce najwi\u0119ksz\u0105 wad\u0105 scenariusza jest kant. I to kant, kt\u00f3ry nie zostaje zrekompensowany. Przychodz\u0105c na sesj\u0119 Warhammera, mamy pewne oczekiwania – co do klimatu i charakteru przygody. Je\u015bli zostan\u0105 one wystawione na pr\u00f3b\u0119, na przyk\u0142ad przez zmian\u0119 settingu<\/em>, nale\u017cy da\u0107 graczom w zamian co\u015b, czego nie otrzymaliby w Starym \u015awiecie. Niestety, poza lotem na Mannslieba nie ma w „Sonacie” niczego, co nie mog\u0142oby wydarzy\u0107 si\u0119 w ramach systemu wydanego przez Games Workshop.<\/p>\n

Na koniec kolejna nominacja do cytatu roku: „Zdecyduj, jakie b\u0119dzie zako\u0144czenie tej historii. Gracze w zasadzie nie maj\u0105 wp\u0142ywu na to, dok\u0105d mo\u017ce lecie\u0107 wystrzelona kula – jednak proponuj\u0119 uzale\u017cni\u0107 jej lot od post\u0119pk\u00f3w graczy. Troch\u0119 to tr\u0105ci dydaktyzmem, ale co tam. Niesprawiedliwo\u015bci i promowania cwaniactwa mamy a\u017c nadto w rzeczywistym \u015bwiecie. Tym razem promujmy szlachetnych i dobrych, drani wysy\u0142aj\u0105c tam, gdzie sobie zas\u0142u\u017cyli.”<\/p>\n

Je\u015bli autor chcia\u0142by porozmawia\u0107 o swoim scenariuszu, zapraszam:<\/p>\n

GG 1416169, e-mail: repek@polter.pl<\/p>\n

Micha\u0142 Stachyra<\/h4>\n

…<\/p>\n

Joanna Szaleniec<\/h4>\n

W pe\u0142ni zgadzam si\u0119 z autorem, \u017ce pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 jego przygody jest „wystrza\u0142owa”, a druga „odlotowa”! Wykreowana w przygodzie osada, kt\u00f3rej oblicze odmieni\u0142 cyniczny geniusz, to jeden z najlepszych pomys\u0142\u00f3w, jakie pojawi\u0142y si\u0119 w tej edycji Quentina (wierszyki do obs\u0142ugi urz\u0105dze\u0144! fantastyczne wynalazki!). Gratuluj\u0119 autorowi r\u00f3wnie\u017c poczucia humoru. „Rozkosznie g\u0142upi s\u0105 ludzie” – pisze wynalazca o tych , kt\u00f3ry nie domy\u015blili si\u0119 prawdziwego przeznaczenia Wie\u017cy Canon, a MG pozwala graczom (i czytelnikom) odczyta\u0107 te s\u0142owa w\u0142a\u015bnie wtedy, gdy orientuj\u0105 si\u0119, \u017ce oni r\u00f3wnie\u017c si\u0119 nie domy\u015blili… Niestety kolejna cz\u0119\u015b\u0107 przygody, cho\u0107 zawiera bardzo obszerny materia\u0142 \u017ar\u00f3d\u0142owy, nie dor\u00f3wnuje poprzednim oryginalno\u015bci\u0105 (o czym jak s\u0105dz\u0119 napisz\u0105 szerzej w swoich recenzjach pozostali cz\u0142onkowie Kapitu\u0142y). Na marginesie pozwol\u0119 sobie nie zgodzi\u0107 si\u0119 z pogl\u0105dem, \u017ce za\u0142o\u017cenie przygody k\u0142\u00f3ci si\u0119 z charakterem Warhammera i pasuje raczej do klimatu Steampunka. W mojej opinii pomys\u0142 autora doskonale mie\u015bci si\u0119 w konwencji \u015bwiata, kt\u00f3ry by\u0142 przecie\u017c niegdy\u015b domen\u0105 kosmicznej rasy Slann\u00f3w!<\/p>\n

„De Vermiss Mysteriis”<\/h3>\n

Pawe\u0142 „Chimera” Cybula <\/em><\/p>\n

\n

\n
\nSpoiler\n<\/div>\n
\n
[collapse]<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

Komentarze<\/h2>\n

Marcin Blacha<\/h4>\n

Ciekawe opowiadanie, s\u0142aby scenariusz. Bohaterowie s\u0105 biernymi obserwatorami wydarze\u0144, a nawet niezbyt sterani erpegowo gracze szybko zorientuj\u0105 si\u0119, \u017ce chodzi o wampirzyc\u0119. Bardzo lubi\u0119 staro\u015bwiecki horror, wi\u0119c tekst przeczyta\u0142em z przyjemno\u015bci\u0105. Doceni\u0142em nawi\u0105zania do Draculi, wr\u0119cz uj\u0119\u0142a mnie atmosfera scenariusza. Klasyczne zagrywki w rodzaju wprowadzenia dla graczy, kt\u00f3re proponuje autor, w Zewie Chtulhu s\u0105 do prze\u0142kni\u0119cia, wi\u0119c nie kr\u0119ci\u0142em zbytnio nosem na ograne rozwi\u0105zania akcji. Dracula w Zewie? – prosz\u0119 bardzo. To skojarzenie, kt\u00f3re mo\u017ce przerodzi\u0107 si\u0119 w ciekaw\u0105 sesj\u0119. C\u00f3\u017c z tego, skoro mam pewno\u015b\u0107, \u017ce przygod\u0119 doceni\u0105 tylko ci gracze, kt\u00f3rzy lubi\u0105, gdy Mistrz Gry ca\u0142y czas opowiada. Najlepiej znane historie.<\/p>\n

Piotr Brewczy\u0144ski<\/h4>\n

…<\/p>\n

Wojciech Doraczy\u0144ski<\/h4>\n

Musz\u0119 si\u0119 przyzna\u0107, \u017ce ze wszystkich okres\u00f3w w jakich mo\u017cna prowadzi\u0107 Cthulhu, wiek XIX zawsze podoba\u0142 mi si\u0119 najbardziej. Ciemne zau\u0142ki wielkich miast, kamienice g\u00f3ruj\u0105ce nad ulicami pokrytymi mg\u0142\u0105, ciemno\u015b\u0107 rozpraszana s\u0142abym \u015bwiat\u0142em naftowych latarni, Badacze pochodz\u0105cy ze spo\u0142ecze\u0144stwa tak odmiennego od naszego. Wszystko to silnie dzia\u0142a\u0142o na moj\u0105 wyobra\u017ani\u0119.<\/p>\n

Przygoda, kt\u00f3rej tytu\u0142 jest tytu\u0142em pewnej Blu\u017anierczej Ksi\u0119gi, ma owszem te wszystkie zalety. Ca\u0142a historia toczy si\u0119 wok\u00f3\u0142 osoby angielskiego lorda, w angielskiej rezydencji, po\u0142o\u017conej na spokojnej, angielskiej wsi. Mamy tu i prowincjonaln\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107, i romatyczne ruiny zniszczonego opactwa, samotn\u0105 latarni\u0119 morsk\u0105, wreszcie – pos\u0119pny grobowiec. Wszystko to sprawia, \u017ce przygoda ma sw\u00f3j specyficzny nastr\u00f3j, kt\u00f3ry tak bardzo lubi\u0119.<\/p>\n

Niestety, tutaj m\u00f3j zachwyt si\u0119 ko\u0144czy. Owszem – trudno powiedzie\u0107 o konstrukcji przygody, \u017ce jest z\u0142a, wr\u0119cz przeciwnie – jest ca\u0142kiem grywalna. W\u0105tki s\u0105 sensownie po\u0142\u0105czone, maj\u0105 r\u0119ce i nogi. Cho\u0107 na niekt\u00f3re sceny gracze nie maj\u0105 \u017cadnego wp\u0142ywu (szaleniec morduj\u0105cy s\u0142u\u017c\u0105cego), to jednak w ko\u0144cowej cz\u0119\u015bci przygody jest sporo miejsca na ich dzia\u0142ania. Sesja na podstawie tego scenariusza zapewne wyjdzie ca\u0142kiem porz\u0105dna.<\/p>\n

Porz\u0105dna – i tylko tyle. Przygoda bowiem niestety korzysta z do\u015b\u0107 ogranego zestawu schemat\u00f3w, tylko mackowatego potworka podmieniono na wampira i jak to w opowie\u015bci wampirycznej bywa, dorzucono w\u0105tek mi\u0142osny. Wszystko jest \u0142adnie zakomponowane, niestety brak tu czegokolwiek co wybija\u0142o by si\u0119 ponad poziom „przyzwoitego scenariusza”. Na konkurs to jednak troch\u0119 za ma\u0142o.<\/p>\n

Tekst jest spisany, fajnym, plastyczym j\u0119zykiem, ja jednak prowadz\u0105c sesj\u0119 nie wzorowa\u0142 bym si\u0119 na nim ca\u0142kowicie. Je\u017celi w \u015brodku pe\u0142nej napi\u0119cia sceny, stwierdz\u0119 \u017ce BG s\u0142ysz\u0105 ssanie, to reakcj\u0105 graczy raczej nie b\u0119dzie przera\u017cenie. Wr\u0119cz przeciwnie.<\/p>\n

Artur Ganszyniec<\/h4>\n

Dobry, klasyczny horror z od\u015bwie\u017conymi paroma pomys\u0142ami. Niestety to bardziej opowiadanie, ni\u017c scenariusz do gry RPG.<\/p>\n

Mam ochot\u0119 go poprowadzi\u0107, jednak nie dok\u0142adnie w tej formie. Pomijaj\u0105c form\u0119 opowiadanie, problemy z wpasowaniem graczy w wydarzenia s\u0105 pewne. To jeden z tekst\u00f3w, w kt\u00f3rych NPCom przytrafia si\u0119 wi\u0119kszo\u015b\u0107 ciekawych rzeczy. A to nie \u0142adnie odbiera\u0107 frajd\u0119 graczom. Jednak jest w tej przygodzie tyle klimatu, \u017ce by\u0107 mo\u017ce warto po\u015bwi\u0119ci\u0107 troch\u0119 czasu i dokona\u0107 niezb\u0119dnych przer\u00f3bek. Najch\u0119tniej z cz\u0119\u015bci NPC\u00f3w uczyni\u0142bym postacie graczy.<\/p>\n

Zalety:<\/strong> Bardzo podoba\u0142o mi si\u0119 rozegranie motyw\u00f3w wampiryzmu w otoczce mit\u00f3w. Sen na koniec i s\u0142owa wampirzycy – bardzo, bardzo klimatyczne. Mamy tu dom na wzg\u00f3rzu, cmentarz, ponure klify, dom wariat\u00f3w, lokaja i s\u0142u\u017c\u0105c\u0105, poezj\u0119 i blu\u017aniercz\u0105 ksi\u0119g\u0119.<\/p>\n

Wady:<\/strong> Mia\u0142em ca\u0142y czas wra\u017cenie, \u017ce to przygoda dla jednego gracza. Komentarze autora (?s\u0142u\u017c\u0105ca mo\u017ce zrobi\u0107 to a to, w jednej z sesji np. zastrzeli\u0142a gracza”) podsycaj\u0105 moje obawy, \u017ce NPCe zbyt monopolizuj\u0105 przygod\u0119. Nie ma wsparcia mechanicznego, to r\u00f3wnie\u017c troch\u0119 dodatkowej pracy. Sen o klaunach ma by\u0107, jak mniemam, ho\u0142dem dla Kinga, ale zupe\u0142nie nie pasuje zupe\u0142nie do reszty. Wyra\u017any dysonans. No i ten wyra\u017anie s\u0142yszalny odg\u0142os ssania .<\/p>\n

Jednym zdaniem: <\/strong>Opowiadanie grozy, na tyle obiecuj\u0105ce, \u017ce warto zastanowi\u0107 si\u0119 nad samodzielnym przerobieniem go na scenariusz gry RPG.<\/p>\n

Magdalena Madej<\/h4>\n

De Vermiss Mysteriis<\/strong> rozpoczyna si\u0119 zgodnie ze wszelkimi prawid\u0142ami przygody do Zewu Cthulhu: dru\u017cyna otrzymuje list od starego znajomego, kt\u00f3ry wpad\u0142 w powa\u017cne k\u0142opoty i potrzebuje pomocy poszukiwaczy. Jednak w dalszej cz\u0119\u015bci scenariusza dru\u017cyna nie stawi czo\u0142a pot\u0119pie\u0144czym k\u0105tom i blu\u017anierczym mackom, lecz skonfrontuje si\u0119 z powracaj\u0105c\u0105 zza grobu, \u017c\u0105dn\u0105 krwi wampirzyc\u0105. Fabu\u0142a obfituje nie tylko w blade kszta\u0142ty upiorzycy, ale znajduj\u0105 si\u0119 w niech tak\u017ce inne smako\u0142yki dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w gotyku. Autor zadba\u0142 o koloryt i t\u0142o scenariusza z wyj\u0105tkow\u0105 pieczo\u0142owito\u015bci\u0105, a\u017c czu\u0107 morski wiatr na policzkach i zapach wrzosowisk w powietrzu.<\/p>\n

Dok\u0142adno\u015bci zabrak\u0142o niestety w konstruowaniu bohater\u00f3w oraz samego przebiegu fabu\u0142y. Po raz kolejny po\u015br\u00f3d nades\u0142anych na konkurs scenariuszy to nie gracze s\u0105 centralnymi postaciami, kt\u00f3rych losy wsp\u00f3\u0142tworz\u0105 wszyscy uczestnicy zabawy. Oszala\u0142y z b\u00f3lu wdowiec, op\u0119tany przez z\u0142\u0105 moc kamerdyner, zbieg z zak\u0142adu dla ob\u0142\u0105kanych oraz s\u0142u\u017c\u0105ca, kt\u00f3ra nadal s\u0142u\u017cy swojej zmar\u0142ej pani, przeprowadzaj\u0105 za poszukiwaczy ca\u0142\u0105 intryg\u0119. Zabijaj\u0105 zb\u0119dne postaci, sami przyznaj\u0105 si\u0119 do winy i pope\u0142niaj\u0105 samob\u00f3jstwo, prze\u017cywaj\u0105 mroczne nami\u0119tno\u015bci, a co gorsza wszystkie te pasjonuj\u0105ce wypadki mog\u0142yby z powodzeniem wydarzy\u0107 si\u0119 bez najmniejszego udzia\u0142u graczy.<\/p>\n

Przed stwierdzeniem, i\u017c De Vermiss Mysteriis<\/strong> to scenariusz jedynie dla Mistrza Gry i jego Bohater\u00f3w Niezale\u017cnych, przygod\u0119 ratuje fina\u0142, w kt\u00f3rym poszukiwacze maj\u0105 odprawi\u0107 unicestwiaj\u0105cy wampirzyc\u0119 rytua\u0142. Doskona\u0142a plastyczna strona tekstu, wyostrza g\u0142\u00f3d na mroczn\u0105 i krwaw\u0105 opowie\u015b\u0107 gotyck\u0105, kt\u00f3ra w finale okazuje si\u0119 by\u0107 udaj\u0105cym wino sokiem z czarnej porzeczki.<\/p>\n

Tomasz Z. Majkowski<\/h4>\n

Gdybym mia\u0142 okre\u015bli\u0107 ten scenariusz jednym s\u0142owem, rzek\u0142bym – stylowy. Jest w nim w zasadzie wszystko, czego oczekujemy po gotyckiej opowie\u015bci o wampirach: zrujnowane opactwa, niezrealizowane mi\u0142o\u015bci, samotne rezydencje, zdesperowani arystokracji, tajemniczy kamerdynerzy, zbiegli ob\u0142\u0105ka\u0144cy, angielska prowincja i ogromne ilo\u015bci mg\u0142y. Jest i pi\u0119kna wampirzyca, i zdradziecka s\u0142u\u017c\u0105ca, ba, jest nawet sir Walter Scott (cho\u0107 nie osobi\u015bcie).<\/p>\n

Z „Draculi” rzecz czerpie ca\u0142ymi gar\u015bciami, zabawiaj\u0105c si\u0119 przy tym nader inteligentnie mniej znanymi powie\u015bciowymi faktami: nie pojawi si\u0119 tu wprawdzie \u017caden van Helsing, rzecz osadzona jest jednak w Whitby, mie\u015bcie, w kt\u00f3rym powie\u015b\u0107 powsta\u0142a i w kt\u00f3rym rozbi\u0142 si\u0119 szkuner „Demeter”, wioz\u0105cy jej tytu\u0142owego bohatera do Anglii. W Hillingham dziennik pisze Lucy Wisterna, pierwsza ofiara hrabiego. Tego rodzaju nawi\u0105zania, subtelne i inteligentne, podkre\u015blaj\u0105 nieco umown\u0105 atmosfer\u0119 tego scenariusza, nie narzucaj\u0105c przy tym bezpo\u015bredniego powielania w\u0105tk\u00f3w s\u0142ynnych wampirycznych opowie\u015bci. Smaczku przygodzie dodaje fakt, \u017ce w Withby mie\u015bci si\u0119 dzi\u015b muzeum Brama Stokera.<\/p>\n

Rzecz osadzona jest w pieczo\u0142owicie odtworzonych scenografiach, co leje mi\u00f3d ma moje serce – uwa\u017cam, \u017ce je\u015bli ju\u017c scenariusz ma rozgrywa\u0107 si\u0119 w autentycznych plenerach, te powinny wygl\u0105da\u0107 jak w rzeczywisto\u015bci. W tle przygody pojawia si\u0119 wi\u0119c i opactwo Whitby, i przyl\u0105dek Kettleness, lokalne atrakcje (oraz miejsca zwi\u0105zane z akcj\u0105 Draculi), kt\u00f3re przydaj\u0105 autentyczno\u015bci i stanowi\u0105 mi\u0142e urozmaicenie, wpisuj\u0105c si\u0119 jednocze\u015bnie, jak ju\u017c m\u00f3wi\u0142em, w kanon wampirycznych opowie\u015bci. Jedynym zgrzytem jest drobna omy\u0142ka – bohaterka przywo\u0142ywanego „Marmiona” nie zosta\u0142a uwi\u0119ziona w murach Withby, a Lindisfarne.<\/p>\n

Z samym scenariuszem jest nieco s\u0142abiej. Wprawdzie epatowa\u0107 ma g\u0142ownie nastrojem, nie zawi\u0142\u0105 intryg\u0105, wypada\u0142oby jednak pozwoli\u0107 graczom poszpera\u0107 w historii i samodzielnie doj\u015b\u0107 do jakich\u015b z konkluzji, zamiast wyr\u0119cza\u0107 ich za pomoc\u0105 op\u0119tanych pensjonariuszy zak\u0142ad\u00f3w zamkni\u0119tych oraz pospiesznie spisanych, eleganckich list\u00f3w. Oczywistym jest, \u017ce tre\u015bci\u0105 scenariusza nie jest odkrycie, i\u017c stary przyjaciel badaczy jest ofiar\u0105 wampira, to jest bowiem jasne od pierwszych uderze\u0144 ko\u0142atk\u0105 w drzwi posiad\u0142o\u015bci. Logicznym wydaje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce konstrukcja fabularna przygody za szkielet winna mie\u0107 w\u0105tek zniszczenia wampirzycy. Tak si\u0119 te\u017c dzieje, lecz jedynie cz\u0119\u015bciowo, a zrzucenie na barki graczy wy\u0142\u0105cznie odpowiedzialno\u015bci za przeprowadzenie rytua\u0142u to nieco ma\u0142o.<\/p>\n

Ta kameralna, kr\u00f3tka przygoda, kt\u00f3r\u0105 bez w\u0105tpienia rozegra\u0107 mo\u017cna za jednym posiedzeniem urzeka mnie atmosfer\u0105, scenografi\u0105 oraz \u015bwiadomo\u015bci\u0105 literack\u0105, martwi jednak okrojon\u0105 fabu\u0142\u0105 i przekonaniem, \u017ce mo\u017cna by wykrzesa\u0107 z niej znacznie wi\u0119cej. Rozumiem, \u017ce po zako\u0144czeniu przygody gracze pozosta\u0107 maj\u0105 z uczuciem nieuchwytnego \u017calu, prze\u015bwiadczeniem, \u017ce umkn\u0119\u0142o im co\u015b wa\u017cnego, \u017ce tylko prze\u015blizn\u0119li si\u0119 po powierzchni tajemnicy. Analogiczne odczucia wywo\u0142uje lektura scenariusza – on sam r\u00f3wnie\u017c wy\u0142\u0105cznie \u015blizga si\u0119 po powierzchni i nie pozwala na dobre zag\u0142\u0119bi\u0107 si\u0119 w tak udatnie wywo\u0142anej atmosferze gotyckiej opowie\u015bci.<\/p>\n

Krystyna Nahlik<\/h4>\n

Ten scenariusz to absolutna klasyka Zewu Cthulhu – list od przyjaciela, przekl\u0119ta ksi\u0119ga i t\u0142um szale\u0144c\u00f3w – elegancko po\u0142\u0105czona z r\u00f3wnie klasyczn\u0105 opowie\u015bci\u0105 o wampirach. Jest jednak zaledwie szkicem, na kt\u00f3rym mo\u017cna by oprze\u0107 szkielet bardzo nastrojowej przygody, nie dostarczaj\u0105cym wystarczaj\u0105cej ilo\u015bci wydarze\u0144 b\u0105d\u017a informacji o bohaterach niezale\u017cnych, by go rozwin\u0105\u0107. Ci\u0119\u017cko te\u017c oczekiwa\u0107, by gracze przej\u0119li si\u0119 tragedi\u0105 cz\u0142owieka, z kt\u00f3rym s\u0105 tak s\u0142abo zwi\u0105zani. Nie uwa\u017cam przy tym, \u017ce dla pe\u0142nego efektu gracze powinni si\u0119 koniecznie wcieli\u0107 w g\u0142\u00f3wne dramatis personae<\/em>, klasyczny scenariusz ZC zreszt\u0105 zazwyczaj tego nie zak\u0142ada, powinni jednak zwi\u0105za\u0107 si\u0119 bli\u017cej zar\u00f3wno z lordem Summersetem, jak i z jego ma\u0142\u017conk\u0105 – rozegranie retrospekcji np. z ich wesela mog\u0142oby by\u0107 niez\u0142ym pomys\u0142em. Inaczej bowiem wydarzenia spadaj\u0105 na nich w\u0142a\u015bciwie od samego pocz\u0105tku, zanim zdo\u0142a si\u0119 pojawi\u0107 nastr\u00f3j i jakakolwiek sympatia do lorda, kt\u00f3ry bohater\u00f3w unika. Obok szkicowo\u015bci wydarze\u0144 dozowanie napi\u0119cia jest najs\u0142absz\u0105 strona ?De Vermiss Mysteriis”, ktore poza tym ma naprawd\u0119 wiele zalet. Po pierwsze ujmuje w nim plastyczny styl i dba\u0142o\u015b\u0107 o nastrojowe szczeg\u00f3\u0142y, takie jak cytaty na nagrobkach, listy czy zdj\u0119cia. Po drugie za\u015b bohaterowie maja naprawd\u0119 wa\u017cn\u0105 role do odegrania w finale i ka\u017cde z wybranych przez nich rozwi\u0105za\u0144 ma logiczne konsekwencje. Mimo, \u017ce brak mu g\u0142\u0119bi i zaanga, nadrabia to mn\u00f3stwem uroku i s\u0105dz\u0119, ze rozegranie sesji na jego podstawie, w wersji nieco poszerzonej, dostarczy sporo przyjemno\u015bci w dobrym stylu.<\/p>\n

Dozwolony od: <\/strong>lat 12<\/p>\n

Akcja:<\/strong> 3<\/p>\n

Emocje:<\/strong> 2<\/p>\n

Humor:<\/strong> 1<\/p>\n

Pomys\u0142y: <\/strong>2<\/p>\n

Ciekawostki:<\/strong> Oryginalne opisy w drugiej osobie na pocz\u0105tku scenariusza.<\/p>\n

Wpadki:<\/strong> Odg\u0142os ssania…<\/p>\n

Skala 0\/4<\/p>\n

Maciej Reputakowski<\/h4>\n

Formu\u0142a zwrotu do czytelnika jako uczestnika nie jest najszcz\u0119\u015bliwsza. Cho\u0107 tekst czyta si\u0119 dobrze, scenariusz powinien by\u0107 przede wszystkim funkcjonalny i skierowany do Mistrza Gry, inaczej sprawia trudno\u015bci w ponownej lekturze i szukaniu niezb\u0119dnych informacji. Quentin nie jest konkursem na najlepsze opowiadanie, a w tym wypadku autorowi zabrak\u0142o te\u017c konsekwencji, gdy\u017c bez ostrze\u017cenia przechodzi mi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi typami opisu, by wreszcie ze stylistyki opowiadania zrezygnowa\u0107.<\/p>\n

Wydarzenia sprzed lat nale\u017ca\u0142oby jednak graczom opisa\u0107 (np. na karcie postaci), a najlepiej rozegra\u0107 – jako osobn\u0105 sesj\u0119 lub w formie retrospekcji w trakcie rozwoju przygody. Inaczej brakuje poczucia, i\u017c pi\u0119tna\u015bcie lat wcze\u015bniej rzeczywi\u015bcie dru\u017cyna co\u015b razem prze\u017cy\u0142a. O retrospekcje a\u017c prosi si\u0119 w scenach, gdy gracze spotykaj\u0105 Bohater\u00f3w Niezale\u017cnych, kt\u00f3rych znaj\u0105 z „dawnych lat” (np. kulawego s\u0142u\u017cacego).<\/p>\n

Ten sam problem dotyczy zdarze\u0144 bezpo\u015brednio poprzedzaj\u0105cych fabu\u0142\u0119. W \u015brodku scenariusza autor spisuje niedawne wydarzenia dla Mistrza Gry i. nic z tego nie wynika. Co ma zrobi\u0107 prowadz\u0105cy? Rozegra\u0107 je? Opowiedzie\u0107? Jak maj\u0105 je pozna\u0107 gracze? Jedyne, co do graczy dotrze p\u00f3\u017aniej, to list s\u0142u\u017c\u0105cego, kt\u00f3ry t\u0142umaczy si\u0119 ze swojego post\u0119powania i odkrywa zagadk\u0119 za graczy, kt\u00f3rzy nawet nie mieli okazji, by przeprowadzi\u0107 jakiekolwiek \u015bledztwo.<\/p>\n

Dodatkowym b\u0142\u0119dem jest to, i\u017c te wiadomo\u015bci s\u0105 zatajone na pocz\u0105tku przed czytelnikiem (czyli potencjalnym MG), kt\u00f3ry nie otrzymuje do r\u0105k prostego narz\u0119dzia do prowadzenia, lecz musi co chwila weryfikowa\u0107 to, co wie o tre\u015bci przygody.<\/p>\n

Autor nie podaje \u017cadnych praktycznych wskaz\u00f3wek, jak nale\u017ca\u0142oby zbudowa\u0107 napi\u0119cie lub poczucie zagro\u017cenia w pocz\u0105tkach scenariusza. Pisze, i\u017c wyj\u015bcie z \u0142\u00f3\u017cka powinno by\u0107 dla gracza wyzwaniem, lecz nic w tek\u015bcie nie uzasadnia takiego za\u0142o\u017cenia.<\/p>\n

Niepok\u00f3j budz\u0105 te\u017c niekt\u00f3re notatki przy opisach BN\u00f3w. Przyk\u0142adowo, przy Laurze napisano, \u017ce mo\u017ce zabi\u0107 dw\u00f3ch z bohater\u00f3w graczy, by chroni\u0107 blisk\u0105 osob\u0119. Takie prze\u0142o\u017cenie emocji postaci niezale\u017cnej nad Bohatera Gracza jest niezbyt dobrym pomys\u0142em. BNi maj\u0105 w og\u00f3le za du\u017co do powiedzenia w tym scenariuszu. Dotyczy to r\u00f3wnie\u017c Adolfa (s\u0142u\u017c\u0105cego), kt\u00f3ry sam podejmuje decyzj\u0119 od naprawieniu z\u0142a, kt\u00f3re wyrz\u0105dzi\u0142 i odczynieniu czaru. Taki krok powinien wykona\u0107 pod wp\u0142ywem dzia\u0142a\u0144 graczy, a nie za spraw\u0105 odg\u00f3rnego nakazu.<\/p>\n

Scenariusz zaczyna si\u0119 robi\u0107 bardzo pretekstowy w chwili, w kt\u00f3rej „zew ksi\u0119gi” dociera do szpitala psychiatrycznego. Co gorsza, gracze do\u015bwiadczaj\u0105 jedynie efekt\u00f3w tego wydarzenia, nie mog\u0105 wzi\u0105\u0107 w nim udzia\u0142u. Nawet walka z pensjonariuszem odbywa si\u0119 bez wiedzy bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy przybywaj\u0105 na miejsce ju\u017c po fakcie. Tu te\u017c wychodzi najwi\u0119ksza wada scenariusza – wszystko jest podane graczom kaw\u0119 na \u0142aw\u0119, nie musz\u0105 w og\u00f3le si\u0119 wysila\u0107, by czego\u015b si\u0119 dowiedzie\u0107. Ale gdy wprowadza si\u0119 ju\u017c w pierwszych scenach g\u0142\u00f3wnego przeciwnika, a chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej wyja\u015bnia, sk\u0105d si\u0119 wzi\u0105\u0142, to trudno o budowanie napi\u0119cia.<\/p>\n

Jedyny ciekawy motyw w scenariusz stanowi konfrontacja uczu\u0107 s\u0142u\u017cacej Laury i Edwarda. Niestety, obie te postaci to Bohaterowie Niezale\u017cni, a wi\u0119c i kaliber dylematu jest znikomy.<\/p>\n

Pierwszym z dw\u00f3ch plus\u00f3w tego scenariusza jest kanoniczne rozpocz\u0119cie od listu. Niestety, poza tym mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce „De Vermiss Mysteriis” jest sequelem jakiej\u015b przygody, przy kt\u00f3rej autor i jego dru\u017cyna kiedy\u015b dobrze si\u0119 bawili. Drugi plus to rytua\u0142, kt\u00f3ry oddaje si\u0119 do dyspozycji graczy. Szkoda, \u017ce jest to w zasadzie jedyny moment, w kt\u00f3rym maj\u0105 cokolwiek do powiedzenia.<\/p>\n

Je\u015bli autor chcia\u0142by porozmawia\u0107 o swoim scenariuszu, zapraszam:<\/p>\n

GG 1416169, e-mail: repek@polter.pl<\/p>\n

Micha\u0142 Stachyra<\/h4>\n

…<\/p>\n

Joanna Szaleniec<\/h4>\n

Przygoda pomy\u015blana jako „Dracula” w realiach „Zewu Cthulhu”, bezb\u0142\u0119dnie nawi\u0105zuj\u0105ca do klasyki gatunku (a dok\u0142adniej – obu gatunk\u00f3w). Niestety jest to KOLEJNY scenariusz, w kt\u00f3rym gracze pozostaj\u0105 jedynie mniej lub bardziej biernymi \u015bwiadkami emocjonuj\u0105cych interakcji bohater\u00f3w niezale\u017cnych. Szczerze nad tym bolej\u0119, poniewa\u017c poza tym jednym (lecz jak\u017ce istotnym!) mankamentem przygoda jest w mojej opinii bez zarzutu. Autorowi zabrak\u0142o odwagi, \u017ceby graczy umie\u015bci\u0107 w g\u0142\u00f3wnych rolach w scenariuszu – mo\u017ce za bardzo przywi\u0105za\u0142 si\u0119 do wymy\u015blonych przez siebie zdarze\u0144, \u017ceby zda\u0107 si\u0119 na inwencj\u0119 graczy w odgrywaniu relacji mi\u0119dzy kluczowymi dla historii bohaterami? S\u0105dz\u0119, \u017ce gdyby pozwoli\u0107 graczom wcieli\u0107 si\u0119 w Edwarda, Adolfa, Luiz\u0119 i (ewentualnie) jednego goszcz\u0105cego w domu Badacza b\u0105d\u017a te\u017c np. lekarza, to scenariusz – oczywi\u015bcie po odpowiednich przer\u00f3bkach – mia\u0142by szans\u0119 roz\u0142o\u017cy\u0107 na \u0142opatki wi\u0119kszo\u015b\u0107 pozosta\u0142ych w tej edycji Quentina.<\/p>\n

(Na marginesie mam pytanie do autora, czy nie zechcia\u0142by spr\u00f3bowa\u0107 dokona\u0107 takiej przer\u00f3bki i opublikowa\u0107 scenariusza r\u00f3wnie\u017c w tej opcjonalnej wersji? Je\u017celi wyrazi\u0142by zgod\u0119, s\u0142u\u017c\u0119 pomoc\u0105, poniewa\u017c zale\u017cy mi na poprowadzeniu tej przygody w takiej w\u0142a\u015bnie formie).<\/p>\n

\n

[collapse]<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Sonata ksi\u0119\u017cycowa” Marcin Cybulski Finalista<\/p>\n","protected":false},"author":11112,"featured_media":0,"parent":336,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[59,22],"tags":[],"class_list":["post-592","page","type-page","status-publish","hentry","category-finalisci","category-warhammer"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/592","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/11112"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=592"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/592\/revisions"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/336"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=592"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=592"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.quentinrpg.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=592"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}